کی شود در ندبه های جمعه پیدایت کنم


گوشه ای تنها نشینم تا تماشایت کنم


می نویسم روی هر گل نام زیبای تو را


تا که شاید این شب جمعه ملاقاتت کنم


هر سحر با یاد تو در گریه ام می خوانمت


تا به کی از سوز دل ناله ز هجرانت دهم


چشمهای خسته ام بارد ز هجرانت عزیز


انقدر بارم ز دیده تا که پیدایت کنم


هردم از نومیدی شمارم عقده های خویش را


تا به کی از پشت در اهسته نجوایت کنم


بی قرارم مهدیا از بهر دیدار رخت


تا به کی از مادرت زهرا تمنایت کنم؟؟؟







گفته بودم چوبیائی غم دل باتو بگویم


چه بگویم ؟! غمم از دل برود چون تو بیائی