بدبین شدن مردم به امام مهدی(علیه السّلام)

از روایات اسلامی چنین بر می‏آید که در آخرالزمان، گروهی از بنی‏هاشم (عبّاسیها، طالبیها و فاطمیها) برمی شورند و مردم را به سوی خویش فرا می خوانند و برخی از ایشان به حکومت می رسند، و بر اثر عدم موفّقیّت آنان در اصلاح و ادارۀ درست کارهای مردم و پدید آمدن گرفتاریهای برخاسته از حکومتشان، به ویژه زمینه سازی جنگ جهانی در پایان کارشان، نوعی بدبینی و تردید در افکار مردم نسبت به امام مهدی(علیه السّلام) ایجاد می‏شود. در نتیجه، وقتی ملّتها با قیام آن بزرگوار رو به رو می‏شوند، در ابتدای کار، از پذیرش آن سر باز می‏زنند.

بی گمان، ناکارآمدی انقلابهای قبل از ظهور امام مهدی(علیه السّلام) در سراسر جهان و نیز تبلیغات بد دولتهای استکباری که تلاش می‏کنند اسلام را دین هوادار جنگ، خشونت و ترور نشان دهند، این بدبینی را دو چندان می‏کند.

ابو خدیجه می گوید: ابو عبدالله - امام صادق- (علیه السّلام) فرمود:

قائم خروج نمی کند، مگر آنکه دوازده نفر از بنی هاشم

خروج کرده و هر کدام از ایشان، به سوی خویش فرا خواند(1).

ابان بن تغلب می‏گوید: از ابا عبدالله جعفر بن محمّد(علیهما السّلام) شنیدم که می‏فرمود:

هر گاه پرچم حق آشکار شود، اهل مشرق و اهل مغرب به آن ناسزا

خواهند گفت! آیا می‏دانی چرا چنین می‏شود؟ گفتم: نه. فرمود: به دلیل

آنچه که مردم پیش از خروج او از خاندانش (وابستگانش) می‏بینند(2).

منصور بن حازم از امام صادق(علیه السّلام) روایت کرده است که آن بزرگوار فرمود:

هر گاه پرچم حق برافراشته شود، اهل مشرق و اهل مغرب

به آن ناسزا خواهند گفت! به او گفتم: منشأ این واکنش چیست؟

فرمود: آنچه از بنی‏هاشم می‏بینند(3).

در اینجا شایسته است به هاشمیها، به ویژه آنان که از تبار پیامبر اسلام(صلّی الله علیه وآله) و امام علی(علیه السّلام) می باشند و نیز به همۀ شیعیان یادآور شویم، رفتار و کرداری شایسته را در پیش گیرند تا اسباب بدبینی مردم جهان به امام مهدی(علیه السّلام) و دین اسلام را فراهم نسازند، و همواره این سخن امام صادق(علیه السّلام) را سرمشق خود قرار دهند:

ای گروه شیعه، برای ما زیور باشید، نه مایۀ زشتی...(4).

------------------------------------------

1. بحار الأنوار، ج 52، ص 209، ب 25، ح 47، با نقل از: الغیبة، تألیف شیخ توسی.

2. الغیبة، ص 308، ب 17، ح  4 (ترجمۀ یکی از دانشمندان معاصر).

3. الغیبة، ص 309، ب 17، ح 5 (ترجمۀ یکی از دانشمندان معاصر).

4. بحار الأنوار، ج 65، ص 151، ب 19، ح 6.