چه روزها که یک به یک غروب شد، نیامدی

چه روزها که یک به یک غروب شد، نیامدی
چه اشک ها که در گلو رسوب شد، نیامدی

خلیل آتشین سخن، تبر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم ,نه
برای عده ای ولی چه خوب شد نیامدی!

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام
دوباره صبح، ظهر، نه، غروب شد نیامدی.

شاعر: مهدی جهاندار

/ 0 نظر / 2 بازدید