امّا چه کنم مولا جان! دیده ام هنوز دیدنت را شایستگی نیافته

ای بهترین در سکوت دلگیر این شبها، در زیر خروارها غم تنهایی و دوری در کوچه های دلگیر این شهر وجود به تو
می اندیشم آری به تو ای صداقت بی انتها
ای مهدی موعود!
در کوچه های ساکت وخاموش ذهن من یاد تو غوغا می کند نام تو با دیوارهای شهر وجود من آشناست و سنگفرش کوچه هایش سخن از گرد و غبار پای تو می گوید.
مهدی جان!
 گفتم چه باید دیده را؟
 گفتی که دیدن.
 گفتم چه شاید به هر دل؟
 گفتی تپیدن.
گفتم مرا شیرین ترین آسودگی چیست؟
گفتی به دنبال تو ای جانان دویدن.
 امّا چه کنم مولا جان!
دیده ام هنوز دیدنت را شایستگی نیافته.
هنوز در انتظارم…
در انتظار یک نگاهت بی قرارم!
بر سر راهت نشینم!
یکدم صدایت می‌کنم! جان را فدایت می‌کنم!
خاک پایت می شوم تا تو بیایی !
و من به یقین می‌دانم که می‌آیی!
 تو از راه می رسی پر از گرد غبار                             تموم انتظار آخر شده بهار
                   چه خوبه دیدنت چه خوبه موندنت                           چه خوبه پاک کنم غبار از تنت

 

مهدی جان!

جمعه که غروب میشه بی تو دلم می گیره            مثل ماهی تو ساحل جون میده میمیره
دوباره طفل دل من بهانه تو میگیره                                   شبانه گریه کنان راه خانه تو میگیره
به هر گلی که گذر می کند عطر زلف تو می جوید               ز برگ برگ درختان نشان تو میگیرد
آقاجون یک سال دیگر هم گذشت :
برای دوری تو اشک من زدیده چکید
                                                                  لبم به نغمه غمگین ترانه تو گرفت
دمید در غروب جمعه ستاره اشک
                                                                   دوباره طفل دل من بهانه تو گرفت  

/ 0 نظر / 12 بازدید