آیا آب گوارای ظهور تو را گلوهای عطشان ما نخواهد چشید؟

ای مولای من با کدامین خطاب ترا بخوانم و راز دلم را چگونه با تو بگویم؟
    کی شود؟ چشمان سرد و بی فروغ بر جمال ماه تو روشن کنم؟
    مولای من، ای همه هستیم، ای امید زنده ماندنم؛ دشمنانت با طعنه و نیش زبان قلبم را آزردند و می‏گفتند: آن را که اینهمه دم از او می‏زنید، یکبار به چشم دیده‏اید؟ کدام غلام برای مولایی که ندیده کار کرده؟ وقتی که از این جملات آزرده خاطر می‏شدیم در خلوت خویش در می‏آمدیم؛ سر را بر دیوار می‏گذاشتیم و می‏سوختیم که:
    ای مولا! آیا به غلامی شایسته نشده‏ایم که رخ را به غلامان نمی‏نمایی؟
    اگر ارج غلامی نداریم وصف آقائیت را شنیده‏ایم؛ ای کریم از اولاد کریمان.
 ای فرزند حبیب خدا، ای فرزند نبأ عظیم، ای فرزند طاها و یاسین، ای فرزند طور و عادیات، ای فرزند براهینِ واضحات؛ آیا به سوی تو راهی هست؟
    آیا هجران امروز ما به فردای وصال تو نمی‏رسد؟
    آیا آب گوارای ظهور تو را گلوهای عطشان ما نخواهد چشید؟
    خدایت را سوگند که افسرده شدیم. تا به کی شب را به صبح و صبح را به شب برسانیم.
    کی چهره در چهره ات اندازیم، تو ما را بنگری امام وار و ما تو را نظاره کنیم بنده‏وار.
    و تو ای مولای عزیز، امشب را آخرین شب هجران ما قرار ده‏ای یاور محرومان، ای دادرس مظلومان، ای امام...
   
    ای پرچم نجات در آغوش              ای چشمه سار عاطفه را نوش
    ای غایت نگشته فراموش            ای هر کجا فساد تو هادم
    ای هر کجا نظام تو ناظم            ای هر کجا قیام تو قائم
    تو بیا تا ز پرتو رویت                شب تاریک ما سحر گردد
    ورنه‏ای مهر مهربان مهدی            بی تو هر لحظه تیره‏تر گردد
    من در این غار خسته و دلتنگ            انتظار تو را ستاره کنم
    در شب وحشت آفرین و سیاه            لحظه‏ای تو را شماره کنم
    گر بیایی کویر خسته شب            جنگل مهر و نور می‏گردد
    گر بیایی زیر پای صوع            چاه راه عبور می‏گردد
    گر بیایی، ستاره‏های سحر            از نگاه تو رنگ می‏بازند
    گر بیایی، کبوتران امید            لانه‏ها را دوباره می‏سازند
    آه‏ای اشتیاق بی پایان                 تو بیا تا که عشق جان گیرد
    زیر زنجیر آهنین شکیب            دست لرزان ما توان گیرد

/ 0 نظر / 15 بازدید